پيوندهاي روزانه

جستجو

دوستان

عضويت در خبرنامه

نظرسنجي

آمار وبلاگ

پيام مدير

تصاوير

وبلاگ هاي دوستان

نظر سنجي در مورد محتواي وبلاگ

ثانيه شمار غيبت آقا امام زمان عج

آپلود رايگان فايل (هاي) شما

:. ویژه نامه ولادت امام رضا (ع) .: 

:. میلاد امام رضا (ع) مبارکباد .: 

:. میلاد امام رضا (ع) مبارکباد .: 

:. میلاد امام رضا (ع) مبارکباد .: 

:. میلاد امام رضا (ع) مبارکباد. .: 

كنيه ها
ابوالحسن و ابوعلي

لقبها
رضا، صابر، زكي، ولي، فاضل، وفي، صديق، رضي، سراج الله، نورالهدي، قرة عين المؤمنين، مكيدة الملحدين، كفوالملك، كافي الخلق، رب السرير، و رئاب التدبير

مشهورترين لقب
مشهورترين لقب آن حضرت ?رضا? است و در سبب اين لقب گفته اند: ?او از آن روي رضا خوانده شد كه در آسمان خوشايند و در زمين مورد خشنودي پيامبران خدا و امامان پس از او بود. همچنين گفته شده : از آن روي كه همگان، خواه مخالفان و خواه همراهان به او خشنود بودند. سر انجام، گفته شده است: از آن روي او را رضا خوانده اند كه مأمون به او خشنود شد.?

مادر امام
در روايتهاي مختلفي كه به ما رسيده است نامها و كينه ها و لقبهاي ام البنين، نجمه، سكن، تكتم، خيزران، طاهره و شقرا، را براي مادر آن حضرت آورده اند.

زاد روز
درباره روز، ماه و سال ولادت و همچنين وفات آن حضرت اختلاف است.
ولادت آن حضرت را به سالهاي (148 و 151 و 153ق) و در روزهاي جمعه نوزدهم رمضان، نيمه همين ماه، جمعه دهم رجب و يازدهم ذي القعده ناميده اند.

روز شهادت
روز وفات آن حضرت را نيز به سالهاي (202 و 203 و 206ق) دانسته اند.
اما بيشتر بر آنند كه ولادت آن حضرت در سال (148ق) يعني همان سال وفات امام صادق عليه السلام بوده است، چنان كه مفيد، كليني، كفعمي، شهيد، طبرسي، صدوق، ابن زهره، مسعودي، ابوالفداء، ابن اثير، ابن حجر، ابن جوزي و كساني ديگر اين نظر را برگزيده اند.
در باره تاريخ وفات آن حضرت نيز عقيده اكثر عالمان همان سال(203ق) است.
بنابر اين روايت، عمر آن حضرت 55 سال مي شود كه 25 سال آن را در كنار پدر خويش سپري كرده و 20 سال ديگر امامت شيعيان را بر عهده داشته است.
اين 20سال مصادف است با دوره پاياني خلافت هارون عباسي، پس از آن سه سال دوران خلافت امين، و سپس ادامه جنگ و جدايي ميان خراسان و بغداد به مدت حدود دو سال، و سر انجام دوره اي از خلافت مأمون.

فرزندان
گرچه كه نام پنج پسر و يك دختر براي ايشان ذكر كرده اند، اما چنان كه علامه مجلسي مي گويد: حداكثر تنها از جواد به عنوان فرزند او نام برده اند.
به دسيسه مامون و با  سم او به شهادت رسيد و پيكر مطهر او را در طوس در قبله قبه هاروني سراي حميد بن قحطبه طايي به خاك سپردند و امروز مرقد او مزار آشناي شيفتگان است.

... همراه با کبوتران حرم 

خورشيد، در حال غروب است و هفت ستاره روشن در آسمان، آغوش گشوده هشتمين اخترند.

کبوتران بال مي زنند آسماني را که چشم هايمان سال هاست به آن دوخته شده، صداي بال کبوتران در صداي سنج عزاداران مي پيچد و خواب مسموم انگورهاي پيچيده بر خوشه هاي حادثه آشفته مي شود، خورشيد، ذره ذره در عطش چشم هايش رسوب مي کند...

امام رضا عليه السلام سجده کردن بر معبود را نزديک ترين حالت بنده مي داند و می فرمايند:

?نزديک ترين حالت بنده به خداوند متعال، در حال سجده است و اين همان قول خداوند تبارک و تعالی است که فرمود: سجده کن و نزديک شو. ?

هشتمين پيشواي شيعيان امام علي بن موسي الرضا عليه السلام در مدينه ديده به جهان گشود.

بيشتر دوران امامت امام رضا (ع) در زمان خلافت مامون بود. مامون كه يكي از مكارترين و زيرك ترين خلفاي عباسي به شمار مي آمد. پس از قتل برادرش امين و به دست گرفتن قدرت، مرو را مركز حكومت خود قرار داد و با بهره گيري از هوش وزير خود فضل بن سهل پايه هاي حكومت خود را مستحكم كرد.
انـگيزه هاى سياسى  مانند: جذب ايرانيان، سركوب نهضتها و قيامهاى علويان، مشروع جـلـوه دادن حـكومت خود، مامون را وادار كرد به امام پيشنهاد ولايت عهدي دهد ولي از اين روى، امام رضـا (ع) از پـذيرش پيشنهاد مامون سر باز مى زد. به هر حال امام رضا (ع) درنهايت، ولايت عهدي را با قيد شرايطي پذيرفت. پس از مراسم بيعت اجبارى، در حضور مردم و ديگران فرمود:

لـنـا عـليكم حق برسول الله و لكم علينا به حق فاذا انتم اديتم الينا ذلك وجب علينا الحق لكم. مـا اهـل بيت، به واسطه رسول خدا (ص) بر شما مردم حقى داريم، شما نيز بر ما حقى داريـد وقتى كه شما حق ما را به ما داديد، بر ما لازم است كه حقوق شما را رعايت كنيم. (بحارالانوار جلد 146)
اگرچه اين پيشنهاد رنگ تهديد و اجبار نيز گرفته بود. مسئله ولايت عهدي با تلاش هاي امام براي افشاگري همراه بود و شرط اصلي دخالت نكردن در عزل و نصب ها كه همان شريك نبودن در حكومت جائر زمان براي حضرت محسوب مي شد، نيز به همين منظور بود و امام بدين ترتيب توطئه هاي مأمون را يكي پس از ديگري خنثي مي كرد و كار بدانجا رسيد كه عرصه بر مأمون تنگ شد و امام رضا (ع) را بزرگترين خطر جدي براي بقاي حكومت خود مي دانست و وقتي دريافت عوام فريبي هاي او در اعلام وليعهدي امام رضا (ع) نيز كارگشا نيست، چاره اي جز به شهادت رساندن امام(ع) براي خود نديد.

سرانجام خورشيد فروزان وجود امام (ع) در روز ۲۹  صفر سال ۲۰۳  ق. غروبي سرخ را به مشرق ايمان نشست و بار ديگر سياست مزورانه عباسي تن به شكست داد.

:. كتاب دانستنيهاي قرآن مجيد (كاري از وبلاگ قرآنی درقرآن) .: 

:. معرفي كتاب .: 

:. اشعار .: 

نورين نيّرين

 فاطمه زهرا و فاطمه معصومه عليهما السلام

نور خدا در رسول اكرم پيدا ----- كرد تجلى ز وى به حيدر صفدر
و ز وى تابان شده به حضرت زهرا ----- اينك ظاهر ز دخت موسى جعفر
گر كه نگفتى امام هستم بر خلق ----- موسى جعفر ولىّ حضرت داور
فاش بگفتم كه اين رسول خدايست ----- معجزه اش مى بود همانا دختر
دختر جز فاطمه نيايد چون اين ----- صلب پدر را وهم مشيمه مادر
دختر چون اين دو از مشيمه قدرت ----- نامد و نايد دگر هماره مقدّر
آن يك امواج علم را شد ، مبدء ----- وين يك افواج علم را شده مصدر
آن يك بر فرق انبيا شده تارك ----- وين يك اندر سرْ اوليا را مغفر
آن يك در عالم جلالت « كعبه » ----- وين يك در ملك كبريايى مشعر 
آن يك خاك مدينه كرده مزيّن ----- صفحه قم را نمود اين يك انور
خاك قم اين كرده از شرافت جنّت ----- آب مدينه نموده آن يك كوثر
زيبد اگر خاك قم به«عرش»كندفخر ----- شايد گر « لوح » را بيابد همسر

گزيده اى از قصيده حضرت امام خمينى(رحمه الله) ، ديوان امام ، ص257 ـ 254 

گلِ گلشن فاطمى

ز باد حوادث گلى از پيمبر(صلى الله عليه وآله وسلم) ----- در اين خاك عنبرفشان آرميده
يكى لاله از لاله زار ولايت ----- به گلزار قم بين چسان آرميده
گل گلشن فاطمى بين كه چونان ----- ز دست قضا نوجوان آرميده
در اين بارگاه رفيع دل افروز ----- نهان زيب تاج كيان آرميده
در اين ارض اقدس يكى گوهر پاك ----- به تقدير چرخ زمان آرميده
درخشان مهى دخت موسى بن جعفر ----- كزو كشورى در امان آرميده
جبين سا به خاك درش هان كه بى شك ----- در اين بقعه جان جهان آرميده

همان ، ص89 ، قصيده فاضل ارجمند آقاى دوانى 

دخت خورشيد

اى دختر عقل و خواهر دين ----- وى گوهر درج عزّ و تمكين
عصمت شده پاى بند مويت ----- اى علم و عمل مقيم كويت
اى ميوه شاخسار توحيد ----- همشيره ماه و دخت خورشيد
وى گوهر تاج آدميّت ----- فرخنده نگين خاتميّت
شيطان بخاطب « قم » براندند ----- پس تخت ترا بقم نشاندند
كاين خانه بهشت و جاى حوّاست ----- ناموس خداى جايش اينجاست
اندر حرم تو عقل ماتست ----- زين خاك كه چشمه حياتست
جسمى كه در اين زمين نهان است ----- جانى است كه در تن جهان است
اين ماه منير و مهر تابان ----- عكسى بود از قم و خراسان
ايران شده نوربخش ارواح ----- مشكاة صفت به اين دو مصباح
از اين دو حرم دِلا چه پرسى ----- حق داند و وصف عرش و كرسى
هر كس به درت بيك اميدى است ----- محتاج تر از همه « وحيدى » است

گنجينه دانشمندان ، ج1 ، ص19 ، قصيده از آية الله وحيدى خراسانى 

فاطمه ثانى

اى كه به خلق جهان تويى سر و سرور ----- شأن تو از قدر كاينات فزون تر
وقت ثناى تو مات عقل خردمند ----- گاه مديح تو محو فكرِ سخنور
طاير وهم ار ، رسد به پايه قدرت ----- بال و پرش سوزد ار بود چو سمندر
شانه گيسوى توست ، پنجه خورشيد ----- آينه روى توست ماه منوّر
رشحه اى از نور طلعت تو به افلاك ----- بَر شد و افلاك از آن شدند پُر اختر
عكس زابروى تو هلال چو برداشت ----- گشت مشاراليه خلق سراسر
بهر وجود تو خلق گشته دو عالم ----- بهر تو گرديده كاينات مسخّر

گنجينه دانشمندان ، ج1 ، ص24 ، قصيده اى از آية الله ثقفى تهرانى ـ ميرزا محمّد 

حبيبه حقّ

تو اى حبيبه حق جلوه از خدا دارى ----- كه سوى خويش همه چشم ماسوى دارى
به چرخ حشمت و اجلال بيشتر از مهر ----- به پيش ديده اهل صفا ضيا دارى
تو آشنا نشوى گر چه به كسى از قدر ----- وليك در همه عالم تو آشنا دارى
به زائرين حريم خود اى ستوده خصال ----- نظر ز راه محبّت جُدا جُدا دارى
به يك نگاه مِس قلب ما طلا سازى ----- تويى كه با نظر خويش كيميا دارى
به هر كه مى نگرم جانب تو روى آرد ----- تو خود نظر مگر از لُطف سوى ما دارى
از آن كه دختر موسى ابن جعفرى بخدا ----- كنند مدح تو گر تا به حشر جا دارى

لمعات عشق ، حيدر معجزه ، ص106 

جمال و كمال فاطمى عليها السلام

خاك قم گشته مقدّس از جلال فاطمه ----- نوباران گشته اين شهر از جمال فاطمه
گر چه شهر قم شده گنجينه علم و ادب ----- قطره اى باشد ز درياى كمال فاطمه
تابش شمع و چراغ و كهرباى نورها ----- باشد از نقد جمال بى مثال فاطمه
صافى آيينه ايوان نيكو منظرش ----- گوشه اى از صافى قلب زلال فاطمه
عطر آگين گشته گر اين بارگاه جنّتى ----- اين نسيمى است از عبير بى همال فاطمه
بر سر ما سايه افكن از كرامت اى بتول ----- شد سعيد آن كس كه بُد اندر ظلال فاطمه
آفت دلها غم است بر درگه معصومه ام ----- حرمت من حرمت عزّ و جلال فاطمه
يارب از غم ها مرا برهان هم از افسردگى ----- عفو كن ما را به قلب پر ملال فاطمه
كبريا از درگهش كس را نكرده نااميد ----- خاصّه آنكو داشت پشتيبان مثال فاطمه

گنجينه دانشمندان ، ج1 ، ص17 

ريحانه رسول

رواق دختر موسى بن جعفر است اين جا ----- حريم فاطمه بنت پيمبر است اين جا
در بهشت برين گر طلب كنى به خدا ----- ببوس با ادب آن را كه آن در است اين جا
زمين قم به مثل چون صدف بود آرى ----- وجود حضرت معصومه گوهر است اين جا
ببند عقد نماز اندرين مقام رفيع ----- كه جاى گفتن الله اكبر است اين جا
مخوان به خلد برينم زكوى او واعظ ----- براى من ز دو صد خلد برتر است اين جا
حبيبه حق و ريحانه رسول و على ----- يگانه دختر زهراى اطهر است اين جا
ببوس از سر صدق و صفا ضريحش را ----- كه مورد نظر حىِّ داود است اين جا
مسيح زنده شود در حريم اين بانو ----- عجب ز فيض دمش روح پرور است اين جا
ز يُمنِ موكبِ اجلالِ فاطمه بنگر ----- كه دُرّ تاج سر هفت كشور است اين جا
فروغ روضه او پر تو افكن است به مهر ----- چرا كه مطلع خورشيد انور است اين جا

اگر بديده ادراك بنگرى بينى ----- كه مهر و ماه هم از ذرّه كمتر است اين جا
از آن شدند سلاطين مقيم در كويش ----- كه خاك درگه او زيب افسر است اين جا
كند بدرگه او سجده صبحدم خورشيد ----- كه از فروغ ولايت منوّر است اين جا
اگر تجلّى حق بينى از در و ديوار ----- عجب مدار كه دخت پيمبر است اين جا
تبارك الله از اين روضه بلند رواق ----- كه از تصوّر و از وصف برتر است اين جا
برو طهارت دل كن بيا به روضه او ----- كه جاى مردم پاك و مطهر است اين جا
از آن پناه به كوى تو آرم اى بانو ----- كه فيض روح ز لطفت ميسّر است اين جا
مرا كه نام بود حيدر آمدم به درت ----- چرا كه نور دو چشمان حيدر است اين جا
زمين قم شده روشن از آن به غيب و شهود ----- كه نور حق به جمالت برابر است اين جا
ز آفتاب قيامت غمى نخواهد بود ----- مرا كه سايه لطف تو بر سر است اين جا
سزد كه « معجزه » قم همچنان بهشت بود ----- چرا كه دختر موسى بن جعفر است اين جا

لمعات عشق ، ص58 ، ديوان حيدر معجزه 

بارگاه رفيع فاطمى

اين بارگه كه چرخ بر رفعتش گم است ----- فخر البقاع بقعه معصومه قم است
فخر البُقاع نيست كه فخر البَقا بود ----- اين بارگه كه چرخ بر رفعتش گم است
با خاك درگهش خضر اندر گه نماز ----- كارى كه فرض عين شمارد تيمّم است
سنگ حريم او فلك النّجم عالم است ----- ريگ سراى او مَلِك العرش انجم است
سقاى او چو آب زند گَردِ ساحتش ----- از رشك با سرشك قرين چشم قلزم است
در التماس بارقه گنبدش هنوز ----- در طور روح موسى اندر تكلّم است
از رشك خشتهاى زر اندود او مدام ----- داغى چو شمس بر دل اين هفت طارم است
هى پا نهاده زائر او بر پر ملك ----- بس از ملك به طوف حريمش تهاجم است

حق دارد اين مكان زند ار ، دم ز ، لامكان ----- كو را يگانه گوهر سلطان هفتم است
اخت رضا و دختر موسى كه حشمتش ----- مستور از عفاف ز چشم توهّم است
هم در حسب بزرگ اب اندر پى اب است ----- هم در نسب ستركْ اُم اندر پى اُم است
آن كعبه است مرقد فرقد عُلوِّ او ----- كز پيل حادثات مصون از تهدم است
يا بضعة البتول و يا مهجة الرّسول ----- اى آنكه رتبه تو وراى توهّم است
از اشتياق سجده بر خال چهر تو ----- آدم هنوز روى دلش سوى گندم است
دانند اگر ز آدم و حوا مؤخرت ----- من گويمت بر آدم و حوّا تقدّم است
زيرا كه جز ثمر نبود مقصد از درخت ----- وان شاخ و برگش ارچه بود عود و هيزم است
ابليس را كه چنگ ندامت گلو فشرد ----- بر درگهت اميد علاج تندم است

مردم زيارت تو كنند از پى بهشت ----- وين خود دليل بر عدم عقل مردم است
زيرا كه جز زيارت كويت بهشت نيست ----- ور هست درب كوى تو آن را تصمم است
با صدق تو صباح دوم را بدون كذب ----- بر خويش خنده آيد و جاى تبسّم است
كى شِبْهِ مَريمت كنم از پاك دامنى ----- كالوده اش ز نفحه روح القدس كم است
آن جا كه عصمت تو زند كوس دور باش ----- پاى وجود روح قدس در عدم گم است
گردون به پيش محمل فَرَّت جنيبتى است ----- كز آفتاب كوى زرش زيور دم است
ذلى كه از پى تو بود عين عزّت است ----- خارى كه در ره تو خلد به ز ، قا قُم است
اى بانوى حرم سوى جيحون نظاره اى ----- كز انقلاب دهر ، همى در تلاطم است
مويم اگر چه شد به معاصى سپيد ليك ----- رويم منه سياه كه دور از ترحم است

از تاج الشّعراء جيحون ، زندگانى حضرت معصومه(عليها السلام) ، ص86 

روح ايمان

ولاى حضرت معصومه راحت جانست ----- به چشم مردم آگاه روح ايمانست
كسى به دعوى ايمان خود بود صادق ----- كه پيرو نبى و تابع امامان است
چو اهل بيت نبى گوهران بى مثلند ----- بهايشان ز شرف فوق درك انسانست
به هر گلى كه ز باغ رسالت است و على ----- هر آنكه دل ندهد خوار نزد يزدانست
چه جاى آن كه نباشد محبّ معصومه ----- كه او به چرخ ولا اختر درخشانست
به خاك پاى تو اى بنت موسى جعفر ----- كه توتياى ضيابخش اهل عرفانست
اگر حبيبه حق خوانمت از آن باشد ----- كه بر مقام تو عارف خداى سبحانست

لمعات عشق ، ص102 

شافع يوم المعاد

يا رب اين خلد برين يا جنة المأواستى ----- يا همايون بارگاه بضعه موساستى
اين مهين بانو كه در برج شرافت اخترى است ----- نسل پاك و زاده انسية الحوراستى
فاطمه اخت الرّضا ، سلطان دين ، روحى فداه ----- خاك درگاه تو از عرش علا اعلاستى
ملجأ اهل زمان و شافع يوم المعاد ----- خواهر سلطان دين و ثانى زهراستى
مرقد نورانيش گويا رياض جنّت است ----- تربت پاكش ز مشك و عنبر ساراستى
گو بيايد تا به بيند اين همايون بارگاه ----- آنكه منكر بر وجود جنّت دنياستى
حضرت ناطق بحق صادق چنين فرموده است ----- در جزاى زائر او جنة المأواستى
اى مهين بانوى كاخ عصمت ، اى مايه وجود ----- اى كه خاك درگهت رشك دم عيساستى
حق ام و اب اگر مانع نبودى گفتمى ----- هم ز خيل خادمانت آدم و حوّاستى

از سيد محمدرضا خادم ، زندگانى حضرت معصومه(عليها السلام) ، ص100 

بضعه موسى

آتش موسى عيان از سينه سيناستى ----- يا كه زرّين بارگاه بضعه موساستى
بضعه موسى بن جعفر فاطمه كز روى قدر ----- خاك درگاهش عبير طره حوراستى
نوگلى رنگين ز طرف گلشن ياسين بود ----- آيتى روشن ز صدر نامه طاهاستى
پرتوى از آفتاب اصطفاى مصطفى ----- زهره اى از آسمان عصمت زهراستى

زندگانى حضرت معصومه ، سيدمهدى صحفى ، ص102 ، شعر از فتحعلى خان صبا 

 اين اشعار دور گنبد حضرت نوشته شده است 

حريم خدا

اى خاك پاك قم چه لطيف و معطرى ----- خاكى ولى ز ذوق و صفا بند گوهرى
گوهر كجا و شأن تو نبود عجيب اگر ----- گويم ز قدر و منزلت از عرش برترى
بس باشد اين مقام ترا اى زمين قم ----- مدفن براى دختر موسى بن جعفرى
آن بانوى حريم امامت كه مام دهر ----- نازاده بعد فاطمه يك همچو دخترى
يا فاطمه ، حريم خدا ، بضعه بتول ----- محبوبه مكرمه حىّ داورى
هستى تو دخت موسى و اخت رضا يقين ----- گردون نديده همچو پدر هم برادرى
فخر امام هفتم و هشتم كه از شرف ----- وى را يگانه دختر و آن را تو خواهرى
مريم كه حق ز جمله زنهاش برگزيد ----- شايسته نيست آنكه كند با تو همسرى
از لطف خاص و عام تو اى عصمت اله ----- بر عاصيان شفيعه فرداى محشرى

صد حيف يوم طف نبودى بكربلا ----- بينى بنات فاطمه با حال مضطرى
و آن يك شكسته بازو و آن يك دريده گوش ----- و آن ديگرى به چنگ لئيم ستمگرى
زينب كشيد ناله كه يا ايها الرسول ----- بين بهر ما نمانده نه اكبر نه اصغرى
يا فاطمه بجان عزيز برادرت ----- بر « احتشام » لطف نما قصر اخضرى

اشعار از مرحوم سيد جعفر احتشام 

نگين قم

شهرها انگشترند و « قم » نگين ----- قم ، هماره حجّت روى زمين
تربت قم ، قبله عشق و وفاست ----- شهر علم و شهر ايمان و صفاست
مرقد « معصومه » چشم شهرِ ما ----- مهر او جانهاى ما را كهربا
دخترى از اهل بيت آفتاب ----- وارثِ دُرّ حيا ، گنج حجاب
در حريمش مرغ دل پر مى زند ----- هر گرفتار آمده ، در مى زند
هر دلى اينجاست مجذوب حرم ----- جان ، اسير رشته جود و كرم
اين حرم باشد ملائك را مطاف ----- زائران را ارمغان ، عشق و عفاف
آستان بوسش بسى فرزانگان ----- معرفت آموز ، از اين آستان
ديده پاكان به قبرش دوخته ----- عصمت و پاكى از آن آموخته
« حوزه قم » هاله اى بر گِردِ آن ----- فقه و احكام خدا را مرزبان

سروده آقاى جواد محدّثى 

لطف بى انتها

آيتى از خداست معصومه ----- لطف بى انتهاست ، معصومه
جلوه اى از جمال قرآن ----- چهره اى حق نماست ، معصومه
عطر باغ محمّدى دارد ----- زاده مصطفى است ، معصومه
پرتوى از تَلاَْلـُؤِ زهرا ----- گوهرى پر بهاست ، معصومه
ماه عفّت نقاب آل كسا ----- دختر مرتضاستد ، معصومه
اخترى در مدار شمس شموس ----- يعنى اُخت الرّضاست ، معصومه
زائران ، يك دَرِ بهشت اينجاست ----- تربتش با صفاست ، معصومه
در توسّل به عترت و قرآن ----- باب حاجات ماست ، معصومه

از مدينه ، به قصد خطّه طوس ----- رهروى خسته پاست ، معصومه
تا زيارت كند برادر خويش ----- فكر و ذكرش دعاست ، معصومه
روز و شب ، عاشقى بيابان گرد ----- خواهرى با وفاست ، معصومه
يا مگر اوست ، زينب دگرى ----- كز برادر جداست ، معصومه
تا بدانى كه نيمه ره جان داد ----- بنگر اكنون كجاست ، معصومه
از وطن دور و از برادر دور ----- حسرتش غم فزاست ، معصومه
گر چه نشكسته سينه و پهلويش ----- در دلش داغهاست ، معصومه
داغ زهرا و داغ اجدادش ----- وارث كربلاست ، معصومه
هر حسينيّه بيت اوست (حسان) ----- چونكه صاحب عزاست، معصومه

سروده آقاى حسان 

:. ابنيه ي حرم .: 

مرقد

مرقد شريف حضرت فاطمه معصومه (س) (در ميان بقعه مبارکه ) با بلندي 1/20 و طول و عرض 2/95 در 1/20 متر قرار گرفته و با کاشي هاي نفيس و زيباي زرفام (آغاز قرن هفتم ) پوشيده شده است . گرداگرد مرقد منور , ديواري به بلندي دو متر و طول و عرض تقريبي (4/80 , در , 4/40 ) قرار دارد که در سال 950 بنا گرديد و با کاشي معرق آراسته شد . که اکنون اين ديوار با ضريح مشبک از جنس نقره پوشيده شده است

سير تاريخي مرقد پاک آن حضرت از اين قرار است : در سال 605 هجرى «امير مظفر احمد بن اسماعيل» بزرگ خاندان آل مظفر، بزرگ ترين استاد كاشى ساز آن زمان «محمد بن ابى طاهر كاشى قمى» را به كار ساخت و پرداخت كاشى هاى متنوع مرقد واداشت. او به مدت هشت سال به اين كار مشغول بود تا سرانجام در سال 613 كاشى هاى مرقد آماده و كار گذاشته شد. و اخيراً در سال 1377 شمسى مرقد مطهر به شكل جديد كه آميخته اى از كاشى و سنگ است تجديد بنا شد و همچنين ديواره هاى داخلى با سنگ مرمر سبز آراسته گرديد.

ضريح

در سال 965 هجرى شاه طهماسب صفوى، در چهار طرف مرقد ضريحى آجرى آراسته به كاشيهاى هفت رنگ و كتيبه هاى معرق بنا نمود و در اطراف آن منافذى باز بود تا هم مرقد ديده شود و هم زائران نذورات خود را داخل ضريح بريزند. در سال 1230 هجرى قمرى فتحعلى شاه همان ضريح را نقره پوش كرد كه اين ضريح به مرور زمان فرسوده شد و در سال 1280 ضريحى كه از نقره ضريح سابق و نقره هاى موجود در خزانه ساخته شده بود به جاى آن نصب گرديد

گنبد

اولين گنبدى كه «پس از سايبان حصيرى موسى بن خزرج» برفراز تربت پاك فاطمه معصومه (س) بنا شد، قبه اى برجى شكل بود كه به همت حضرت زينب دختر امام جواد (ع) از مصالح آجر و سنگ و گچ در اواسط قرن سوم هجرى ساخته شد. به مرور زمان و پس از دفن بعضى از بانوان علوى در جوار فاطمه معصومه (س) دو گنبد ديگر در كنار گنبد اول ساخته شد .

اين سه گنبد تا سال 447 هجرى ى برقرار بودند تا اين كه در همان سال «مير ابوالفضل عراقى» (وزير طغرل كبير) به تشويق شيخ طوسى (ره) به جاى آن سه گنبد، گنبد مرتفعى ، آراسته به نقشهاى رنگ آميزى و تزيينات آجرى و كاشى بدون ايوان و حجره  بنا نهاد، كه تمام قبور سادات وآن بانوان را فرا مى گرفت.

در سال 925 هجرى قمرى همين گنبد به همت «شاه بيگى بيگم» دختر شاه اسماعيل تجديدبنا و سطح خارجى گنبد با كاشى هاى معرق آراسته گرديد. ضمناً ايوان رفيع با دو مناره در صحن عتيق ساخته شد.

نهايتاً در سال 1218 هجرى همزمان با سلطنت فتحعلي شاه قاجار گنبد مطهر با خشت هايى طلايى تزيين شد كه تا سال 1379 شمسى باقى ماند.

درسال 1380 به علت تخريب ظاهر گنبد و جهت جلوگيرى از وارد شدن صدمات ديگر به ساختمان گنبد به همت توليت آستانه مقدسه حضرت آيت الله مسعودى خمينى اقدام به بازسازى و تعميرات اساسى گنبد حرم مطهر شد و به اين جهت خشت هاى طلايى سابق جمع آورى گرديد كه اين طرح گسترده در حال حاضر با هزينه اى بالغ بر 25 ميليارد ريال در حال انجام  است.

ايوان طلا

ايوان طلا و دو ايوان كوچكتر كنار آن كه در شمال روضه مقدسه واقعند، در سال 925 هجرى قمرى هنگام تجديد بناى گنبد و احداث صحن عتيق و گلدسته هاى آن ساخته شد، كه بر فراز آن كتيبه اى به خط ثلث سفيد در زمينه لاجوردى، گرداگرد ايوان ديده مى شود كه متن آن را حديث نورانى: «الا و من مات على حب آل محمد مات شهيدا...» تشكيل مى دهد. پس از اين كتيبه، بدنه ايوان تا دو متر، آراسته به كاشى هاى معرق است و بعد از آن كتيبه سراسرى ديگرى به چشم مى خورد و بالاى آن مقرنس هاى سقف ايوان با خشت هاى طلا پوشيده شده است.

ضمنا دو ايوان كوتاه تر در دو طرف ايوان طلا قرار دارد. كه به كاشى هاى معرق آراسته شده است.

ايوان آينه

در جانب شرقى حرم مطهر نيز ايوانى مرتفع قرار دارد كه به خاطر آينه كارى آن، به ايوان «آينه» معروف است.

در كمربند ايوان، كتيبه اى سراسرى از سنگ مرمر وجود دارد كه به خط ثلث آيه شريفه «الله نور السماوات و الارض..» بر آن نقش بسته است.

ميان ايوان و رواق شرقى حرم ايوانچه اى است كه مانند ايوان اصلى با آينه كارى تزيين شده كه بر سر در آن حديث شريف «من زار الفاطمه بقم فله الجنه» اخيراً به خط نستعليق مشكى، خوانده مى شود. اين مجموعه هنرى شگفت انگيز از كارهاى ارزشمند هنرمند مشهور دوره قاجار (استاد حسن معمار قمى) مى باشد كه همزمان با بناى صحن نو، به دستور «ميرزا على اصغر خان اتابك» صدر اعظم بنا شد.

مناره هاى صحن عتيق

در صحن عتيق بر فراز ايوان طلا دو مأذنه استوانه اى رفيع قرار دارد. پوشش مأذنه ها كاشى گرهى به شكل مارپيچ است كه در ميان پيچ ها نام هاى مبارك «الله»، «محمد»، «على» به خط بنايى خوانده مى شود.

اين مأذنه ها به دستور «محمد حسين خان شاهسون شهاب الملك»، در سال 1285 هجرى قمرى، طلا كارى شد

مناره هاى ايوان آينه

برفراز پايه هاى دو طرف ايوان دو مأذنه است كه، از بلندترين بناهاى آستانه مى باشد.

در بالاى مأذنه ها كتيبه اى با پهناى حدود يك متر ديده مى شود كه متن آن در يكى از مأذنه ها «لا حول ولا قوه الا بالله العلى العظيم» و در ديگرى «سبحان الله و الحمدلله و لا اله الا الله و الله اكبر» است.

پوشش هر دو مأذنه از بالا تا پايين سرتاسر كاشى گرهى است كه در ميان آن ها نام هاى پروردگار متعال خوانده مى شود.

مأذنه هاى صحن بزرگ

دو مأذنه نيز در صحن بزرگ (نو يا اتابك) است كه در روبروى ايوان آينه واقع شده است كه تا سالهاى اخير نيز مؤذنين در بالاى آن ها اذان و مناجات خوانى داشتند. اين دو مأذنه نيز زيبايى خاصى را در صحن ايجاد نموده است.

:. ريحانه ي رسول(ويزه نامه) .: 

تاريخ چشم به راه فاطمه اي ديگر است .....انتظار به سر مي آيد و شميم دلنوازي، خانه خورشيد را فرا ميگيرد ......خنكاي حضور دوباره فاطمه س) در فضاي مدينه جاري مي شود و كوثر فاطمي، جوشيدن ميگيرد ......... به كوچه باغهاي حرم تو پناه مي آورم و در سايه سار ملكوتي آن نفسي تازه مي نمايم ....... كنار نهر استجابت مي نشينم و قطره اي مي شوم در آبي زلال اشك هاي زائرانت ........ ضريح نوراني ات را در آغوش ميگيرم و از بين شبكه هاي آن، مزار مطهر تو را تماشا مي كنم ........باورم نمي شود .........آيا به اين سادگي به زيارت تو آمده ام

تو كه زيارتت، همسان زيارت ياس گمشده مدينه است

حضرت فاطمه معصومه س

در روز اول ذيقعده سال 173 هجري، در شهر مدينه چشم به جهان گشود. اين بانوي بزرگوار، از همان آغاز، در محيطي پرورش يافت که پدر و مادر و فرزندان، همه به فضايل اخلاقي آراسته بودند. عبادت و زهد، پارسايي و تقوا، راستگويي و بردباري، استقامت در برابر ناملايمات، بخشندگي و پاکدامني و نيز ياد خدا، از صفات برجسته اين خاندان پاک سيرت و نيکو سرشت به شمار مي رفت. پدران اين خاندان، همه برگزيدگان و پيشوايان هدايت، گوهرهاي تابناک امامت و سکان داران کشتي انسانيت بودند.

سرچشمه دانش

 حضرت معصومه (س) در خانداني که سرچشمه علم و تقوا و فضايل اخلاقي بود، پرورش يافت. پس از آنکه پدر بزرگوار آن بانوي گرامي به شهادت رسيد، فرزند ارجمند آن امام، يعني حضرت رضا (ع) عهده دار امر تعليم و تربيت خواهران و برادران خود شد و مخارج آنان را نيز بر عهده گرفت. در اثر توجهات زياد آن حضرت، هر يک از فرزندان امام کاظم (ع) به مقامي والا دست يافتند و زبانزد همگان گشتند. ابن صباغ ملکي در اين باره ميگويد: «هر يک از فرزندان ابي الحسن موسي معروف به کاظم، فضيلتي مشهور دارد». بدون ترديد بعد از حضرت رضا (ع) در ميان فرزندان امام کاظم (ع)، حضرت معصومه (س) از نظر علمي و اخلاقي، والامقام ترين آنان است. اين حقيقت از اسامي، لقب ها، تعريف ها و توصيفاتي که ائمه اطهار (ع) از ايشان نموده اند، آشکار است و اين حقيقت روشن مي سازد که ايشان نيز چون حضرت زينب (س) «عالمه غير معلمه» بوده است. 

مظهر فضايل

 حضرت فاطمه معصومه (س) مظهر فضايل و مقامات است. روايات معصومان (ع) فضيلت ها و مقامات بلندي را به آن حضرت نسبت مي دهد. امام صادق (ع) در اين باره مي فرمايند: «آگاه باشيد که براي خدا حرمي است و آن مکه است؛ و براي پيامبر خدا حرمي است و آن مدينه است. و براي اميرمؤمنان حرمي است و آن کوفه است. بدانيد که حرم من و فرزندانم بعد از من، قم است. آگاه باشيد که قم، کوفه کوچک ماست، بدانيد بهشت هشت دروازه دارد که سه تاي آن ها به سوي قم است. بانويي از فرزندان من به نام فاطمه، دختر موسي، در آن جا رحلت مي کند که با شفاعت او، همه شيعيان ما وارد بهشت  مي شوند.»

مقام علمي حضرت معصومه س

 حضرت معصومه (س) از جمله بانوان گرانقدر و والا مقام جهان تشيع است و مقام علمي بلندي دارد. نقل شده که روزي جمعي از شيعيان، به قصد ديدار حضرت موسي بن جعفر (ع) و پرسيدن پرسش هايي از ايشان، به مدينه منوره مشرف شدند. چون امام کاظم (ع) در مسافرت بود، پرسش هاي خود را به حضرت معصومه (س) که در آن هنگام کودکي خردسال بيش نبود، تحويل دادند. فرداي آن روز براي بار ديگر به منزل امام رفتند، ولي هنوز ايشان از سفر برنگشته بود. پس به ناچار، پرسش هاي خود را باز خواستند تا در مسافرت بعدي به خدمت امام برسند، غافل از اين که حضرت معصومه (س) جواب پرسش ها را نگاشته است. وقتي پاسخ ها را ملاحظه کردند، بسيار خوشحال شدند و پس از سپاسگزاري فراوان، شهر مدينه را ترک گفتند. از قضاي روزگار در بين راه با امام موسي بن جعفر (ع) مواجه شده، ماجراي خويش را باز گفتند. وقتي امام پاسخ پرسش ها را مطالعه کردند، سه بار فرمود: پدرش فدايش.

برگزيدن شهر قم

پس از آنکه حضرت معصومه (ع) به شهر ساوه رسيد، بيمار شد. چون توان رفتن به خراسان را در خود نديد، تصميم گرفت  به قم برود. يکي از نويسندگان در اين باره که چرا حضرت معصومه (س) شهر قم را برگزيد، مي نويسد: «بي ترديد مي توان گفت که آن بانوي بزرگ، روي ملهم و آينده نگر داشت و با توجه به آينده قم و محوريتي که بعدها براي اين سرزمين پيش  مي آيد - محوريتي که آرامگاه ايشان مرکز آن خواهد بود - بدين ديار روي آورد. اين جريان به خوبي روشن مي کند که آن بانوي الهي، به آينده اسلام و موقعيت اين سرزمين توجه داشته و خود را با شتاب بدين سر زمين رسانده و محوريت و مرکزيت آن را با مدفن خود پايه ريزي کرده است.

امام رضا (ع) و لقب معصومه

 حضرت فاطمه معصومه (س) بانويي بهشتي، غرق در عبادت و نيايش، پيراسته از زشتي ها و شبنم معطر آفرينش است. شايد يکي از دلايل «معصومه» ناميدن اين بانو، آن باشد که عصمت مادرش حضرت زهرا (س) در او تجلي يافته است. بر اساس پاره اي از روايات، اين لقب از سوي امام رضا (ع) به اين بانوي والامقام اسلام وارد شده است؛ چنان که فقيه بلند انديش و سپيد سيرت شيعه، علامه مجلسي (ع) در اينباره ميگويد: امام رضا (ع) در جايي فرمود: «هرکس معصومه را در قم زيارت کند، مانند کسي است که مرا زيارت کرده است».

کريمه اهل بيت

 حضرت معصومه (س) در زبان دانشمندان و فقيهان گران قدر شيعه، به لقب «کريمه اهل بيت» ياد مي شود. از ميان بانوان اهل بيت، اين نام زيبا تنها به آن حضرت اختصاص يافته است. بر اساس روياي صادق و صحيح نسب شناس گرانقدر، مرحوم آيت الله مرعشي نجفي، اين لقب از طرف امام صادق (ع) بر حضرت معصومه (س) اطلاق شده است. در اين رؤيا، امام صادق (ع) به آيت الله نجفي که با دعا و راز و نياز، تلاش پيگيري را براي يافتن قبر مطهر حضرت زهرا (س) آغاز کرده خطاب فرمود: برتو باد به کريمه اهل بيت.

القاب حضرت معصومه س

 به طور کلي، سه زيارت نامه براي حضرت معصومه (س) ذکر شده که يکي از آن ها مشهور و دو تاي ديگر غير مشهور است. اسامي و لقب هايي که براي حضرت معصومه (س) در دو زيارت نامه غير مشهور ذکر شده؛ به قرار ذيل است: طاهره (پاکيزه)،  حميده (ستوده)؛ بِرّه (نيکوکار)؛ رشيده (حد يافته)؛ تقّيه (پرهيزگار)؛ رضّيه (خشنود از خدا)؛ مرضيّه (مورد رضايت خدا)؛ سيده صديقه (بانوي بسيار راستگو)؛ سيده رضيّه مرضّيه (بانوي خشنود خدا و مورد رضاي او)؛ سيدةُ نساء العالمين (سرور زنان عالم). هم چنين محدثّه و عابده از صفات و القابي است که براي حضرت معصومه (س) عنوان شده است.

شفاعت حضرت معصومه س

 بالاترين جايگاه شفاعت، از آن رسول گرامي اسلام است که در قرآن کريم، از آن به «مقام محمود» تعبير شده است. همين طور دو تن از بانوان خاندان رسول مکرم اسلام، شفاعت گسترده اي دارند که بسيار وسيع و جهان شمول است و مي تواند همه اهالي محشر را فرا گيرد. اين دو بانوي عالي قدر، صديقه اطهر، حضرت فاطمه زهرا (س) و شفيعه روز جزا، حضرت فاطمه معصومه (س) هستند. در مورد شفاعت گسترده حضرت زهرا (س) همين بس که شفاعت، مهريه آن حضرت است و به هنگام ازدواج، پيک وحي طاقه ابريشمي از سوي پروردگار آورد که در آن، جمله «خداوند مهريه فاطمه زهرا را، شفاعت گنهکاران از امت محمد (ص) قرار داد»، اين حديث از طريق اهل سنت نيز نقل شده  است. پس از فاطمه زهرا (س) از جهت گستردگي شفاعت، هيج بانويي به شفيعه محشر، حضرت معصومه (س) نمي رسد. بر همين اساس است که حضرت امام جعفر صادق (ع) فرمودند: «با شفاعت او، همه شيعيان ما وارد بهشت مي شوند».

سرّ قداست قم

در احاديث فراواني به قداست قم اشاره شده است. از جمله امام صادق (ع) قم را حرم اهل بيت (ع) معرفي و خاک آن را، پاک و پاکيزه تعبير کرده است. همچنين ايشان در ضمن حديث مشهوري که درباره قداست قم به گروهي از اهالي ري بيان کردند، فرمودند: «بانويي از فرزندان من به نام فاطمه دختر موسي، در آن جا رحلت مي کند که با شفاعت، او همه شيعيان ما وارد بهشت مي شوند». او مي گويد: من اين حديث را هنگامي از امام صادق (ع) شنيدم که حضرت موسي بن جعفر(ع) هنوز ديده به جهان نگشوده بود. اين حديث والا، از رمز شرافت و قداست قم پرده برمي دارد و روشن مي سازد که اين همه فضيلت و شرافت اين شهر که در روايات آمده، از ريحانه پيامبر، کريمه اهل بيت (س)، مهين بانوي اسلام، حضرت معصومه (س) سرچشمه مي گيرد که در اين سرزمين ديده از جهان فرو مي بندد و گرد و خاک اين سرزمين را، توتياي ديدگان حور و ملايک مي کند.  

محبت و مباهات حضرت معصومه (س) به امام هشتم

 مدت 25 سال تمام، حضرت رضا (ع) تنها فرزند نجمه خاتون بود. پس از يک ربع قرن انتظار، سرانجام ستاره اي تابان از دامان نجمه درخشيد که هم سنگ امام هشتم (ع) بود و امام (ع) توانست والاترين عواطف انباشته شده و در سوداي دلش را بر او نثار کند. بين حضرت معصومه و برادرش امام رضا (ع) عواطف سرشار و محبت شگفت انگيزي بود که قلم از ترسيم آن عاجز است. در يکي از معجزات امام کاظم (ع) که حضرت معصومه (ع) نيز نقشي دارد، هنگامي که نصراني مي پرسد: شما که هستيد؟ مي فرمايد: «من معصومه، خواهر امام رضا (ع) هستم». اين تعبير، از محبت سرشار آن حضرت به برادر بزرگوارش امام رضا (ع) و نيز از مباهات ايشان به اين خواهر- برادري سرچشمه مي گيرد.

سرآمد بانوان

 فاطمه معصومه (س) از جهت شخصيت فردي و کمالات روحي، در بين فرزندان موسي بن جعفر (ع) بعد از برادرش، علي بن موسي الرضا (ع) در والاترين رتبه جاي دارد. اين درحالي است که بنا بر مستندات رجالي، فرزندان دختر امام کاظم (ع) دست کم هجده تن بوده اند و فاطمه در بين اين همه بانوي گران قدر، سرآمد بوده است. حاج شيخ عباس قمي آنگاه که از دختران موسي بن جعفر (ع) سخن مي گويد، درباره فاطمه معصومه (س) مي نويسد: «بر حسب آنچه به ما رسيده، افضل آن ها، سيده جليله معظمه، فاطمه بنت امام موسي (ع) معروف به حضرت معصومه است.

فضيلت بي نظير 

 شيخ محمد تقي تُستري، در قاموس الرجال، حضرت معصومه (س) را به عنوان بانوي اسوه معرفي کرد و فضيلت وي را در ميان دختران و پسران حضرت موسي بن جعفر (ع)، غير از امام رضا (ع) بي نظير دانسته است. ايشان در اين زمينه چنين مي نويسند:  «در ميان فرزندان امام کاظم (ع) با آن همه کثرتشان، بعد از امام رضا (ع) کسي هم شأن حضرت معصومه (س) نيست».  بي گمان اين گونه اظهار نظرها و نگرش به شخصيت فاطمه دختر موسي بن جعفر (ع) بر برداشت هايي استوار است که از متن و روايات وارده از ائمه اطهار (ع) به دست آمده است. اين روايت ها، مقام هايي را براي فاطمه معصومه (س) برشمرده اند؛ مقامي که نظير آن، براي ديگر برادران و خواهران وي ذکر نکرده اند و به اين ترتيب، نام فاطمه معصومه (س) درشمار زنان برتر جهان قرار گرفته است.

بوي وصال

 بي شک اهل بيت پيامبر (ص) چهره هاي پرفروغي به جهانيان عرضه کرده اند و نامشان مانند ستارگان درخشان در آسمان فضايل مي درخشد. درخشان ترين ستاره در ميان بانوان هفتمين منظومه ولايت، فاطمه فرزند پاکيزه موسي بن جعفر (ع) است؛ بانويي که سالهاست تشنگان معرفت از حريمش، زلال ايمان مي نوشند و عارفان با گذر بر زندگي فرزانه اش و درک لحظه هاي آسماني شدنش، درهاي عروج را به روي خود مي گشايند و بوي وصال را در گستره زمين منتشر مي سازند.

به جـــان پاک تو اي دختر امام، ســلام          به هر زمان و مـکان و به هر مقام، سـلام

تويـي که شــاه خراسان بود بــرادر تــو          بـــر آن مقام رفيــع و بـر اين مقام، ســلام

به هر عدد که تکلم شـود به ليل و نهار          هــــزار بـار فـــزون تـر ز هـر کـلام، ســلام

صبح تا شب و از شام، تا طليعه صبــح          بر آستـانه قــدسـت علي الـدوام، ســلام

در آســـمان ولايــت، مــه تمــامي تـــو           ز پاي تا به ســرت اي مـــه تـمـام، ســلام

به پيشگــاه تو اي خواهـــر شه کـَـونين          ز فـرد فـرد خليـق، به صبح و شام ســلام

منم که هر سر مويم به هر زمان گويـد          به جـان پــاک تـو اي دخــتـر امـام، ســلام

غروب غمگين

حضرت فاطمه (س) پس از  ورود به شهر قم، تنها هفده روز در قيد حيات بود و سپس دعوت حق را لبيک گفت و به سوي بهشت برين پرواز کرد. اين حادثه در سال 201 هجري رخ داد. سلام بر اين بانوي بزرگوار اسلام از روز طلوع تا لحظه غروب. درود بر روح تابناک معصومه (س) که اينک آفتاب حرم باصفايش، زمين قم را نوراني کرده است. سلام بر سالار زنان جهان و فرزند پيام آوران مهر و مهتران جوانان بهشتي. اي فاطمه! در روز قيامت، شفيع ما باش که تو در نزد خدا، جايگاهي ويژه براي شفاعت داري.

ساعت

عضويت در وبلاگ

ورود كاربران

چنانچه رمز خود را فراموش كرده ايد بخش پايين را كامل كنيد

آيه هاي روزانه

پيام رسان همگاني

منو اصلي

آرشيو مطالب

آخرين نوشته ها

پشتيباني

ساير اطلاعات

اوقات شرعي

معرفي اين وبلاگ به دوستان